krik.nl Home

krik.nl
Title: Home
Keywords:
Description: Home U bevindt zich hier: Welkom hoofdmenu Login/Loguit verleden tijd van KRiK? Menu Home Lezingen Kerkdiensten Trouwen / Rouwen Journalistiek KriK in de Media ds. Ivo de Jong Eeuwig Even Het is (22 m
krik.nl is ranked 0 in the world (amongst the 40 million domains). A low-numbered rank means that this website gets lots of visitors. This site is relatively popular among users in the united states. It gets 50% of its traffic from the united states .This site is estimated to be worth $0. This site has a low Pagerank(0/10). It has 1 backlinks. krik.nl has 43% seo score.

krik.nl Information

Website / Domain: krik.nl
Website IP Address: 62.221.208.51
Domain DNS Server: ns05.2is.nl,ns03.2is.nl,ns04.2is.be

krik.nl Rank

Alexa Rank: 0
Google Page Rank: 0/10 (Google Pagerank Has Been Closed)

krik.nl Traffic & Earnings

Purchase/Sale Value: $0
Daily Revenue: $0
Monthly Revenue $0
Yearly Revenue: $0
Daily Unique Visitors 0
Monthly Unique Visitors: 0
Yearly Unique Visitors: 0

krik.nl WebSite Httpheader

StatusCode 200
Cache-Control no-store, no-cache, must-revalidate, post-check=0, pre-check=0
Content-Type text/html; charset=utf-8
Date Fri, 12 Aug 2016 12:23:05 GMT
Server Apache

krik.nl Keywords accounting

Keyword Count Percentage

krik.nl Traffic Sources Chart

krik.nl Alexa Rank History Chart

krik.nl aleax

krik.nl Html To Plain Text

Home U bevindt zich hier: Welkom hoofdmenu Login/Loguit verleden tijd van KRiK? Menu Home Lezingen Kerkdiensten Trouwen / Rouwen Journalistiek KriK in de Media ds. Ivo de Jong Eeuwig Even Het is (22 mei 2016, Laurenskerk Rotterdam); een week na Pinksteren. Dan mag je nog je rooie stola dragen. De witte mocht ook, want de zondag na Pinksteren heet traditioneel Sacramentszondag, maar ook: zondag van de drievuldigheid. Dat klinkt nogal theologisch. En dan hou ik me vanavond ook nog aan de lezing die voor vandaag geroosterd staat. Het is de lezing van Jezus of de berg, samen met Elia en Mozes; een drieenheid, een transformatie, een sacramenteel gebeuren. Ik heb er al wel twintig keer over gepreekt, en nog altijd het gevoel dat ik er nog lang niet ben, dat er meer diepte en kleur in zit dan ik kan benaderen. De lezing van vandaag vertelt over het hoogtepunt van Jezus’ leven. Dat was op een berg; dus letterlijk, zoals Maslov het noemde: een piek-ervaring. Bergtoppen.. We leven in de week dat Rotterdammer Eric Arnold na vijf pogingen eindelijk zijn droom verwezenlijkt heeft door de Everest, de hoogste berg ter wereld, te beklimmen. Kort daarna overleed hij. Dat was vrijdag. En hij was niet de enige – ook een Australische vrouw stierf na het hoogtepunt. Van de groep rond Eric is een groot aantal mensen ziek geworden. Het vroor dan ook min dertig. Je moet er erg veel voor over hebben als je je doel zo hoog stelt. Verder heeft Steven Kruiswijk vandaag in de Giro een hoogtepunt bereikt op de Alpe di Siusi. Hoe het verder gaat weten we nog niet; misschien de roze trui wel - maar deze dag kan niemand meer van hem afpakken. Hoogtepunt gisteren in Rotterdam: de ondertekening, door burgervader Aboutaleb, van het Handvest van Compassie. Het zijn hier operaweken en gisteren heeft Rotterdam zich verbonden aan de internationale, interreligieuze Charter. Dat gebeurde na de (h)opera Parcival. We waren de berg bij het Handelsgebouw opgeklommen en keken uit over de stad. Er schalde koper. Een IK – ogenblik heet het in mijn dagboek en het lied dat we na de preek zingen heb ik “Eeuwig Even” gedoopt. Nog zoiets. De naam is afkomstig van een performance van mijn goede oude vriend Henk Heideveld, beeldend kunstenaar en mysticus te Zwolle. Beide ergerden we ons aan het billboard bij een boerderij buiten. Met koeienletters stond er op te lezen: WIE IN JEZUS CHRISTUS GELOOFT HEEFT EEUWIG LEVEN. Henk en ik begrepen dat het een dreigement was (wederom zou er een zondvloed komen - en slechts een selecte schare gelovigen gered). Henk was het, die de stoute schoenen aantrok, tevoren de pers inlichtte en op een goede nacht de L heeft weggegomd. Er zijn fraaie opnamen van en dat is maar goed ook: het bord is inmiddels weggehaald. Eeuwig Even! Zo is het maar - net. Hoogtepunten; piek-ervaringen. Het volgende was het ik-ogenblik dat de schilder Gauguin mee gemaakt heeft. Vanmiddag heb ik een schilderij gekocht; ingelijst en wel. Jullie krijgen er allemaal een afbeelding van (uitdelen). Ik noem het een credocard. Geen creditcard, nee: een credocard. Bewaar hem in uw portemonnee bij de credit cards. Dit - is een zelfportret van Paul Gauguin, uit 1889. Het geschiedde, dat Gauguin depressief door het landschap wandelde. Zware kost; Zware pas, zware jas, pet op het hoofd. Petweer, jawel. Verregend, op een miezerige morgen. Gauguin heeft het landschap achter hem als doods weegegeven. Toen was daar die Boerin, vanachter haar hek. Plompverloren spreekt ze de woorden: “Bonjour Monsieur Gauguin” (in Bathmen, waar ik hiervoor woonde, zeggen ze : “Goedgoan”: goed gaan. Misschien komt de naam Gauguin daar wel vandaan..). Goedgoan; bonjour monsieur Gauguin. De schilder keek eerst verstoord en niet-begrijpend haar kant op: Wat moet dat mens van me (“vrouw, wat hem ik met u van node..”). Toen keek hij omhoog: hij zag haar, en zag ineens ook de zon. Daarna is hij deze geschiedenis al mediterend gaan schilderen. Drie maanden heeft hij er over gedaan. En iedere dag werd hij er vrolijker van. Waarom groette zij hem? Was hij ooit vriendelijk voor haar geweest? Gauguin heeft over dit kruispunt nagedacht; het is immers een schilderij, en geen selfie; het is een herinnering – iets wat hij zich steeds weer wil her-inneren. Als de piek-ervaring – die hem van zijn gepieker afgeholpen heeft. De boerin staat achter een schutting; daarin een poortje. Hij kan naar binnen; vooralsnog staat hij met de handen in de zakken. Achter hem de depressie; de boerin staat voor vruchtbaarheid, uitbundigheid, voor lente. Gauguin heeft ons met dit doek voor dezelfde keus gesteld. Hoe het ook gebeurd is: vandaag krijgen wij de echo van de groet van de boerin van 125 jaar geleden. in een museum van Praag en brengt het miljoenen op. De groet van de boerin is voor altijd een groet terug; een groet die wij verder kunnen laten echo?n. Het schilderij, het hele gebeuren was een piek-ervaring in het leven van Paul Gauguin; het is het verhaal hoe hij van een pieker- ervaring tot een piek-ervaring kwam. Gewoon; door een eenvoudige groet van een eenvoudige boerin. Hoe een zo’n groetje, postkaart, mailtje, gebed - een dag, een mens, ja zelfs een toekomst kan veranderen – een soort Butterfly-effect. Opdat we nooit vergeten dat een groet of een bloem, een mailtje of een kaart – Iemands wereld redden kan. En grote en mooie gevolgen kan hebben. Tot in deze kerk toe. Mijn moeder in Heerenveen heeft een credo: “Piekeren is de verkeerde kant op fantaseren”. Piek-ervaringen, in plaats van pieker-varingen. Met dit gegeven (…), met dit credo bij je, lezen we het gedicht van Vasalis. Ze verhaalt eenzelfde ervaring als Gauguin had: ineens zien, kijken; ineens verlicht. Herfst Uit: Vergezichten en gezichten Uit het bewegenloze, stomme, zware, omhoog gedoken. En daar stromen blaren zo bijna woordelijk, onverantwoordelijk. Er loopt een kind met range ruige haren waar de herfstzon hees op wordt en dol. Het water van de vaart stroomt uit de horizon en woelt en wentelt om zichzelf en draait zoals een lange man, die zich geen raad weet van geluk. En o dit koninkrijk verrijst daar loodrecht naast de dood, als een groot eiland en beweegt en klinkt en ik betreed het met mijn voeten, die weer voelen en met de kou en angst nog op mijn schouderbladen. Ik roep het met de wortels van mijn stem nog in het ijs. Zo, aan de rand van het nog niet en niet meer zijn en van het tomeloze leven, voel ik voor 't eerst in zijn volledigheid en aan den lijve het vol-ledig zijn: een orde, waarin ruimte voor de chaos is, en voel de vrijheid van een grote liefde, die plaats voor wanhoop laat en twijfel en gemis. Alleen staan op de berg (met Mozes en Elia) - Marcus 9 : 2 – 13: Preek Het is om een heleboel verschillende redenen dat Jezus, Mozes en Elia bij elkaar horen. Natuurlijk gaat het om de door alle drie gedeelde ervaringen op een piek, een bergtop. Mozes op de Horeb; Elia op de Karmel (en hij had er meer); Jezus met zijn bergrede. De geschiedenis op de berg vond plaats tijdens het Loofhuttenfeest; er staan die eerste woorden “na zes dagen”. Dan is het zo naief nog niet dat Petrus drie tenten bouwen wil; drie loofhutten - open naar de hemel toe, zo, dat je je herinnert aan de tijd dat je op Exodus was, nog zocht naar het beloofde land. We zijn allemaal op reis, en dat moet je onthouden. Maar de ontmoeting met Elia en Mozes, juist dat was Jezus’ loofhut. Op grond van deze ervaring kon hij het aan, zijn Rode zee, het dal tegemoet. Hier wordt hij verlicht, opgeladen, krijgt hij de energie voor zijn toch door de zee. De Exodus is de kern van het verhaal. En eigenlijk zijn deze momenten zijn “niet te filmen”, niet vast te leggen. Marcus zegt het schattig: “Zijn mantel werd zo oogverblindend wit – witten dan enig woller op aarde hem maken kan..”. Even voor dit verhaal begint lezen we hoe Jacobus, Johannes en Petrus zich afvragen, wat dat toch is: Opstaan uit de dood. Dat is het volgende verband naar de drie daag bovenop de berg: - Van Mozes is nooit een lichaam gevonden; - Elia ging met vurige wagens en paarden naar de hemel. - Jezus is de derde op rij. Zo zagen zijn vrienden het. Zo waren ze verbonden. En er is meer. Want je kon Jezus niet aanraken, toen hij opstond. Ook dan straalt hij, ook dan heeft hij een blinkend wit gewaad en een ander soort lichaam gekregen. Dat stralende wordt van Mozes gezegd als hij de berg afgaat met in zijn handen de tien geboden, het paspoort voor het beloofde land. Hoogtepunten - leven en dood - het niet mogen aanraken. Zo lezen wij Jezus’ verlichting: zijn hoogtepunt, piek-ervaring. Het is het ogenblik van Gods oordeel; van het laatste oordeel, van de ultieme waarheid. In dit verhaal laat volgens de schrijvers God zien in welk rijtje Jezus thuis is, wie hij in wezen is. Terug via Vasalis, en Gauguin, naar ons zelf, hier, nu. We her-inneren ons allemaal ogenblikken van waarheid, van eeuwigheid; toen de werkelijkheid werd getransfigureerd, getranscendeerd. Ineens staat je leventje in een ander licht. Je kwam ergens als geroepen. Iemand zag iets in je wat jij niet in jezelf zag. Je groeide er van. Je werd een ander mens. Ineens krijg je een glimp te zien van wie je in wezen bent; ben je, zoals je na je dood herinnerd wilt worden. Dit is je Ware Naam, geschreven in de palm van Gods hand; je oorspronkelijk gezicht; zo ga je het hiernamaals binnen. Bruce Springteen zegt ergens: “Mijn liedjes zijn beter dan ik”. Gauguin zou datzelfde kunnen zeggen van zijn doeken; Bach, Mozart; u en ik. Gezegend ben je. Rumi schreef: “De schaakmeester zwijgt”. Soms ontvang je even een glimp van dat je eeuwig bent en een cruciale rol speelt in de geschiedenis. Meestal heb je dat niet door. Daarvoor ontbreekt het ons aan soul, aan bewust-zijn. Ons kennen is stukwerk, en onvolledig ons profeteren. Wij zien als door een spiegel; in raadselen; maar straks van aangezicht tot aangezicht. Maar eens zal ik kennen, zoals ik gekend ben.. (1 Corinthe 13). Kennis, diploma’s geld, profetie: waar het in wezen om gaat is het gezien, en gekend worden. Dat overkwam Vasalis, Gauguin, Jezus. “Known but unto God”: daarom gaat het. God heeft het laatste wooord, hetlaatste, ultieme oordeel. Je ziet wie je bent - door Gods ogen. Want zoals Jezus op die berg was, zo is hij in de ogen van God: tenminste zo hebben zijn vrienden dat ervaren en doorverteld. Jezus ontmoet Mozes en Elia - zijn grote voorbeelden; en leert (lernt) met hen, van aangezicht tot aangezicht. Het geluk straalt van zijn gezicht af. Wie ben je? Iemand stelde mij voor om mijn genealogie als volgt te maken: niet via vader en moeder of verre verwanten: maar eens een stamboom te maken van mensen die me hebben aangestoken. En mijn vader – mijn moeder. “Mijn vader? Dat was Jezus”, zou Petrus zeggen. “Mijn broeders? Mozes en Elia”, zou Jezus aangeven. Andere mensen en momenten dan die voor de hand liggen. Hoogtepunten. Piek-ervaringen. De rest - dat zijn schellen, schillen, verpakkingsmateriaal, bagage, ego. Net zo goed als een mens niet slechts dat zieke lichaam is, zo ligt je essentie niet in je portemonnee, papieren, carrière. Wat steek je niet onmenselijk veel energie in wat de kern niet is..! Wat is het wezen van een leven? Dat we sterfelijk zijn, en per slot van rekening dood gaan? Nee! De kern is hoe we door God gekend zijn en gezien worden. Een ontslag is niet de som van een baan; vertrek niet de eindafrekening van een verblijf. Een echtscheiding is niet het resumé van een huwelijk; er zat veel meer in, zeker aan het begin. Een zelfdoding is nimmer de samenvatting van een heel leven. God heeft het laatste oordeel. De waarheid ligt niet in het midden; de waarheid staat er boven. Op de berg. Op het scherp. Is in Gods hand, in Gods ogen.. Een mens is diegene, die hij of zij door de ogen van God is.. Stralende; oprecht; vol idealisme; gelukkig. En-theou-siast, in God. God wat hou ik van de hypothese God. Als je de kern, de ziel vast wil pakken, vast wilt houden, te grijpen, te be-grijpen, als je er een selfie van maken wilt – dan blijkt het even on-grijpbaar en kwetsbaar als de paarlemoeren bel van een bellenblazer. Spreken over God en het mysterie van leven lukt niet met geweld van ratio, procenten, statistieken of selfies. Het geheim devalueert als het wordt doorverteld (vandaar ook Jezus’ nadrukkelijke gebod te zwijgen). Geen bewijzen, geen getuigenverklaringen zijn ooit afdoende. We weten niet wat er feitelijk gebeurt in de binnenkamer van mens tot God. Ieder mens heeft zijn of haar eigen eenzaamheid en vrijheid. En geen van ons weet wat ze is, omdat mens-zijn een werkwoord is, en omdat wij (om Winnie-de-Pooh aan te parafraseren:) maar weinig hersens hebben, of (Kweetal, Bommel:) een beperkt denkraam tot onze beschikking hebben. Ons deken is angstig, want sterfelijk. Dat instinct: we stinken er telkens weer in. Maar wie we zijn in Gods ogen! Het is te groots, te hoog, we reiken er (psalm 139) niet toe. Wie wij zijn, wordt pas openbaar op onze exodus, of zoals het in dit verhaal heet: wanneer de doden zullen opstaan. God heeft het laatste oordeel. Een stralende figuur als Jezus had zijn er voor over om ons tot dat inzicht te brengen. In dit verhaal voor mensen als Petrus, Jacobus en Johannes. In zijn ogen waren zij, waren wij eveneens Gods beminden - en gezegend. Gezegend ben jij. De waarheid ligt niet in het midden, nee: ze staat er boven. Dus jij, jij: als je als Elia meent dat HET geen zin meer heeft, dat jouw bestaan geen zin heeft:Laat dat alsjeblieft aan God over. Er zijn stralende momenten geweest - en ze zullen nog komen! - dat ook jij weer straalt, eerlijk en oprecht bent en kennen zal zoals je gekend bent. Hoog Sammy! Goed goan, Gauguin! Groet elkaar in dit licht, alsof je verlicht bent. En beleef een Eeuwig Even. We zingen een lied dat speciaal hiervoor gemaakt is. Ds. Ivo de Jong Enklaan 21 7437 PM Bathmen telefoon: 0570-542859 mobiel: 06-53 455 966 mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. Ruimte voor verschillende modules Laatste nieuws Eeuwig Even Je never Can Tell kerst 2015 Meditatie Vrijzinnig Leven Brielle Wallanderland Meest gelezen ds. Ivo de Jong delen weblogje New York nov 2010 geloofsbelijdenis 2010 Tegen de krib

krik.nl Whois

Domain Name: KRIK.NL